Kasaba halkı dedikoduya epey meraklı olduğundan, istisnasız herkes bu yeni vampir ile Merlotte’s barın şirin garsonu Sookie arasındaki yakınlaşmadan bahsediyor. Vampirlerin varlığını kabul etseler bile etrafta hiç vampir görmedikleri için, insanların ne denli şaşırdığını (ve bir o kadar da tedirgin olduğunu) tahmin etmek hiç zor değil.. Yine de, bana göre umut verici bu gelişmenin özellikle Sookie gibi genç bir kıza zarar vermesinden korkuyorum. Birlikte yaşamayı öğrenmeye çalışsak bile hem bizler, hem de insanlar arasında durumu hala kabullenmeye yanaşmayan, şiddet eğilimli önemli bir kesim var. Beni korkutan bu gerçekle yüzleşmemeyi umuyorum.

Vampir dedikodusunu atlatamadan Bon Temps, birkaç gün önce Maudette Pickens cinayeti ile bir kez daha sarsıldı. Cinayeti kimin işlediği henüz ortaya çıkmasa da Şerif Dearborne ve ekürisi dedektif Bellefleur’un Sookie’nin erkek kardeşi Jason Stackhouse’dan şüphelendiği ve sorgu için merkeze götürdüğünü duydum. Ancak bu işi o safcana oğlanın yapmadığından neredeyse eminim. Bon Temps’a geldiğim günden beri uzaktan da olsa insanları izliyorum, ve Jason tüm azgınlığı ve hovardalığına rağmen cinayet işleyebilecek bir insan çağrışımı yaratmadı bende. İnanın 400 yıl gibi bir süre yaşadığınızda insanları bakışlarından bile tanıyabiliyorsunuz!

İçimden bir ses, sırf beladan uzak durmak için geldiğim bu kasabada aslında belanın tam ortasına düştüğümü söylüyor. Olayların kaynağının adının Bill olduğunu duyduğum vampir ile ilgisi olduğunu düşünüyor bu yüzden de onunla bir an önce tanışmam gerekiyor. Bunun için, kimliğimi belli etmeden Merlotte’s bara gitmeyi planlıyorum. Ancak öncesinde Pickens cinayetini biraz kurcalamam gerekiyor.

Bataklıklarıyla ünlü Bon Temps, daha önce hiç görmediğim yerlerden biri. Hakkında çok fazla bilgim olmasa da sessiz ve sakin bir kasaba olduğunu öğrendim. Güney Louisiana’nın büyük bir bölümünde olduğu gibi Cajun kültürü burada da hakim. Bu da demek oluyor ki Fransız aksanı duymaya devam edeceğim.

Internetten okuduğum kadarıyla bölge halkı, içmekten hoşlandığı kadar Pazar günlerini kilisede geçirmekten de hoşlanan nispeten az okumuş insanlar. Ama bu, arkadaş canlısı olmadıklarını anlamına gelmiyordur umarım. Özellikle de benim gibi vampirlere karşı. Öğrendiğim bir diğer şey ise Bon Temps mezarlığının, Louisiana’daki en eski mezarlıklardan biri olduğu. New Orleans ve Louisiana sayıca çok olduğumuz bölgeler evet ancak buraya kadar ulaşanlar oldu mu hiçbir fikrim yok. Yine de kimbilir, belki burada da benim gibi birkaç eski vampir vardır?

Bu gerçekten endişe verici. AVL, durumu biraz olsun kontrol altına alabilmek için, daha geniş kitlelere ulaşmanın en iyi yolu olan televizyon reklamları kullanıyor. Bu reklamlardan birini az önce buldum ve sizlerle de paylaşmak istiyorum. Reklam, vampir kanı (biz kısaca V diyoruz) bağımlısı genç bir kadının, yaşadığı korkunç tecrübeleri anlatmasından oluşuyor. Reklamda oynayan kızın “gerçekten” bağımlı olduğunu, AVL toplantısı sırasında öğrenmiştim. Bildiğim kadarıyla reklam yayına girmeden kısa süre önce de tedavi altına alınmıştı..

Click here to view the embedded video.

İsmini Fransa kralı XIV Louis’ten alan Louisiana eyaletinde 16. yüzyıldan bu yana neredeyse 10 farklı ülke hüküm sürdü. Bölge, özellikle Mississippi Nehri’nin ticari ve askeri önemi nedeniyle büyük değer taşıyordu. 1803 yılında eyaletinin tamamı Amerika Birleşik Devletleri’ne satıldı. Geçmişte olduğu gibi bugün de Louisiana önemli bir ticaret merkez olma özelliğini koruyor. Şeker ve pamuk üretimine izin veren bereketli topraklarıyla Louisiana, bugün Amerika’nın en zengin bölgelerinden biri. Louisiana’ya ilk gelişim 1869 yılındaydı. İç savaş nedeniyle ekonominin bozulmuş, sıkıntılar başlamıştı. Aynı yıl keşfedilen sülfür kaynakları ve 1901’de petrol yataklarının bulunmasıyla beraber yepyeni bir ekonomik büyüme gerçekleşmişti. Bugünkü mal varlığımın bir kısmını o dönemde Louisiana’da olmaya borçluyum.



Gecenin ilerleyen saatlerinde bile şehir cıvıl cıvıl görünüyor. Caddenin dört bir yanından caz ve blues tınıları duyuyorum. Müziğin bu eşsiz ritmini ne denli özlediğimi ancak şimdi kulağıma çalınınca farkediyorum.

Sokaklarda ve yerel tvlerde dikkatimi çeken bir başka şey de Amerikan Vampirler Derneği’nin yoğun tanıtım çalışmalarını özellikle bu bölgede sürdürüyor oluşu. Nan Flanagan’ın özel röportajlarının yanı sıra billboard ilanları ve televizyon reklamlarıyla insanları bilinçlendirmeye çalışıyorlar.

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Yine de aramızda görünmez ama kati bir çizgi var. Gün ışığına çıkamadığımız için hayat bizler için ancak hava karardıktan sonra başlıyor, o hayatı da insanlardan nispeten uzak, kendimize ait alanlarda geçiriyoruz. Legal haklarımız henüz olmasa da, bizlere özel restoranlar, barlar ve hatta oteller bile yapıldı. Gündüz de rahatça dolaşabildiğimiz, özel aydınlatmalı otellerin keyfine diyecek yok gerçekten. Hem minibarda bulunan hem de oda servisinden isteyebildiğimiz Tru Blood seçenekleri (benim tercihim her zaman 0 Pozitif’den yana, siz de denemelisiniz!) ve bahsettiğim tüm bu imkanlar, belki de gerçekten toplumun bir parçası olarak yaşayabileceğimizi gösterdiği için en azından bana umut veriyor!

Her ne kadar olumlu gibi görünse de yaşanan bu gelişmeler bazı kesimleri elbette ki öfkeden kudurtuyor. Başta Güneş Kardeşliği olmak üzere pek çok dernek ve kişi bizlerin dünya üzerinden ebediyen temizlenmesi gerektiğine inanıyor. Yasal haklarımızı alabilmemiz için çalışanlar olduğu kadar, bizleri tümden yok etmek için çalışanlar olduğunu da biliyorum. Neredeyse her akşam canlı yayında yakaladığım Newlin çifti, dinin muazzam gücünü insanları manipüle etmek için rahatlıkla kullanırken, Tanrı’ya duydukları sonsuz sevgi ile bizlere karşı duydukları sonsuz nefreti aynı cümle içine sığdırabiliyor, ve bizleri ekran başındaki milyonlarca insana hedef gösteriyorlar..

Bu da yetmezmiş gibi son haftalarda özellikle Louisiana çevresinden gelen haberler, beni dehşete düşürüyor. Avrupa’dan kaçan birçok vampirin son durağı olması nedeniyle Louisiana, sayıca fazla olduğumuz bir bölge ve aldığım haberler vampir kanı ticaretinin burada da yayılmaya başladığını gösteriyor. İnsan kanı, bir besin öğesi olması dışında pek bir anlama sahip değil bizim için. Oysa ki vampir kanı, hiçbir kıyas kabul etmeyecek değere sahip. Kendi yasalarımız doğrultusunda taviz vermeyeceğimiz tek konu vampir kanı ticaretini yapanların cezalandırılmasıdır. Bunu yapanlar, ister vampir ister insan olsun, yakalandıkları anda en ağır cezaya mahkum edilir. Vampir yasaları özünde insanların koyduğu tüm kurallardan daha acımasızdır ve tüm gruplar tarafından kabul görür. Buna rağmen, kendi kanını insan ırkına kendi tercihiyle verebilen vampirler nasıl olur anlam veremiyorum. Durumu netleştirmek ve gerekli planı uygulamalak için kısa süre sonra Avrupalı vampir birlikleri kendi içlerinde toplanarak bölgeye gitmesi için bir ekip yaratacaktır. Bu da demek oluyor ki senelerdir gitmediğim Louisiana’yı tekrar görmem gerekecek..

Şu an yeryüzündeki en yaşlı vampirlerden biri ben olsam da vampirliğin doğuşu benden bile eskilere uzanıyor. Örneğin tarihteki ilk vampir mezarı İÖ 2000’de Mısır’da bulundu. O zamandan bu yana çeşitli dönemlerde, izlerimizi bulabilmenize izin verdik. Oysa insan ırkı, en az bizler kadar acımasız ve zalimdi. Özellikle Roma İmparatorluğu’nun ilk yıllarında, ordunun elit askerleri türümüzü bir türlü rahat bırakmıyordu. Önemli sayıda vampir, ordu tarafından yakalanarak katledildi. Bazılarımız ise esir alınarak, aslanlar, kaplanlar ve zırhlı Hristiyanlarla gece dövüşlerine bırakıldı. Bu dövüşlerin en sadık izleyicilerinden biri de İmparator Longinus’tu. Longinus’un biz vampirler arasındaki önemi bugün bile sürüyor; çünkü tarihimizdeki en eski vampirlerden olan Brittanicus tarafından ısırılarak Roma’nın ilk vampir imparatoru oldu. Onun varlığıyla bir dönem en azından askerlerin zulmünden uzak yaşayabilme imkanı bulmuş olduk.

Bu dönem, elbette ki çok sürmedi.. 1096 yılında vampirler o güne kadar görülmemiş bir savaşa dahil olarak, teker teker katledildi. Haçlı Seferleri, sadece İslamiyet için değil vampirler için de dehşetin ta kendisiydi. Kudüs’ten birer birer kovulan atalarım, dünyanın çeşitli bölgelerine dağılarak bölünmek zorunda kaldı. Haçlı Seferleri ile birlikte bizler, vampirliğe ilişkin her türlü izi sildik, şehir hayatından taşralara yönelerek varlığımızı varla yok arası devam ettirdik. Ancak tüm bu dehşet, iyiden iyiye bölünen vampir gruplarını kendi aralarında da bölüştürerek bir tarafta daha dikkatli ve uysal, diğer yanda tamamen barbar ve acımasız bir ırk yarattı…

İlerleyen yıllarda, özellikle İngiliz edebiyatı romanlarına konu olduk, insanlar hep bizden bahsetti ama varlığımız asla kesin kanıtlarla açıklanamadı. Bu esnada hem beslenmeye hem de yeni vampirler yaratarak sayımızı arttırmaya devam ettik. 1905 yılına geldiğimizde sayımız tüm dünyada bir milyonu geçmişti.

Sayımız her geçen gün artarken, bugün çeşitli dernekler ve örgütlerle artık gizlenmek bir yana insan ırkı ile aynı yasal haklar için mücadele veriyoruz. Buna karşı çıkan insanların yanı sıra kendi içimizde de sentetik kanla beslenmeyi reddeden, yıllarca süren şiddeti gerçek kan uğruna devam ettirmek isteyen çok fazla grup var. Yakın gelecekte insanlar ve vampirleri karşı karşıya getirebilecek yeni savaşların ötesinde, kendi içimizde birbirimize düşebileceğimiz ayrımlar başlayabilir korkusu taşıyorum.

Yaşadığım onca tecrübe ile şunu söyleyebilirim; yeni bir lidere, bir yol göstericiye daha önce hiç olmadığı kadar çok ihtiyacımız olacak.

Dünya üzerindeki varlığım neredeyse 400 yılı aştı. Tüm bu zaman süresince görmediğim şehir, gitmediğim ülke kalmadı. Vampirler ve insanlar arasında yüzyıllardır devam eden savaşın, bu seksi sarışın bayanın açıklamaları ile son bulacağına gerçekten inanmak istiyorum. Tru Blood sayesinde çok uzun süredir avlanmak zorunda değiliz ama yine de beklenen barışın o kadar kolay gerçekleşmeyeceğini bilecek kadar uzun bir süredir etraftayım.

İsmim Robert Moranti. Ölümlü hayatımdan sonsuzluğa kavuştuğumda 32 yaşındaydım ve İrlanda’nın, eski halini tamamen yitirmiş küçük şirin kasabası Waterford’da yaşıyordum. O dönemde özellikle Katolik Kilisesi’nin ağır yaptırımları, ben ve benim gibi Şeytan’ın oğlu olarak kabul edilen herkesi – kızıl saçlılar da dahil – kaçmaya zorluyordu. Gün ışığına çıkamamamız, saklanmamızı kolaylaştırsa da beslenmek zorunda olmamız, yüzyıllar boyu süregelen savaşların başlamasının en önemli nedenidir. Bizler için beslenmek, insanları öldürmek anlamına geliyordu..

Tüm diğer çaylaklar gibi ben de, yeni hayatıma başladığım anda hem yaşadığım kasabayı hem de sevdiğim herkesi geride bırakıp gitmek zorunda kaldım. İrlanda’dan Prag’a geldiğimde yanımda, kendi seçimim olmayan bu kaderin tek sorumlusu olan yaratıcım da vardı. Sözünden çıkamadığım tek kişi o oldu ancak ne var ki bana sınırsız bilginin kapılarını da o açtı. Bugün bildiğim herşeyi, tüm tecrübelerimi ona borçluyum.

Aradan geçen yüzyıllar, dünya üzerinde pek çok şeyi değiştirse de kilisenin karşıt görüşlerini, vampirlerin avını ve vampir avlarını değiştirmedi. Kendimizi koruyabilmek için yaydığımız söylentiler ile insanları vampirlerin aslında var olmadığına, sadece karanlık bir batıl inanç olduğuna inandırmaya çalıştık. Bir süre başarılı olduk da. Yeni nesiller varlığımızı kült romanlardan okudu, bu yüzden hem korkulan hem de merak edilen bir garip efsane olduk.

TV’de Flanagan açıklamalarını sürdürüyor.. Bu davayı kim kazanacak bilmiyorum, yüzlerce yıllık savaş ve korku son bulacak mı, sanırım bekleyip göreceğiz. Bu esnada ben, bildiğim ve yaşadığım herşeyi teker teker anlatmak istiyorum artık.