Bill’in gidişinden beri Sam’in sürekli önümde arkamda oluşundan artık sıkılmaya başlamıştım ki neredeyse dudağımı uçuklatan bir gerçekle karşılaştım. Vampirlerin ucube olduğunu düşünenler, şu hayatta çok daha garip varlıklar olduğunu bilmiyorlar sanırım. Bunca yıllık patronum, arkadaşım ve her günü birlikte geçirdiğim insan Sam bir şekil değiştiriciymiş! Ve ben bunu daha yeni öğreniyorum. Bill’in götürüldüğü gece onun evine gitmesem, ve gizli gizli peşimden gelen köpeği (!) yanıma alsam durumu öğreneceğim yokmuş demek ki.. Gecenin bir vakti ayaklarımın üzerindeki ağırlıkla uyanınca karşımda Sam’i çırılçıplak gördüğümde neye uğradığımı şaşırdım. Tabi bu arada isimler taktığım, sevip okşadığım ve hatta beni yalayıp durmasına (Tanrım!!) izin verdiğim köpeğin de aslında Sam olduğunu öğrenmek midemi bulandırıyor!

Bu gerçeği öğrendikten ve şaşkınlığımı üzerimden attıktan sonra Sam’i saatlerce soru yağmuruna tuttum denebilir. Düşünce okuyabildiğim için küçüklüğümden beri kendimi farklı, “anormal” bir yaratık gibi kabullendim ve şimdi öğreniyorum ki dışarıda bir yerlerde kurtadamlar, insan kılığına girebilenler ve Sam’in anlatırken bile tedirgin olduğu daha nice varlıklar varmış. Kendimi hiç bu kadar yalnız ve savunmasız hissettiğimi hatırlamıyorum. Zaten başıma ne gelirse hep böyle en çaresiz hissettiğim anlarda gelir.

Son derece mutsuz bir gün geçirmeme rağmen Rene ile Arlene’nin düğün öncesi partisine katılarak bir de canımdan olacaktım! Bana saldıran adamın yüzünü karanlıktan ötürü göremedim, ama saklanırken gözümün önüne gelen görüntülerle bir alakası olduğunu düşünüyorum. Düşünceleri duyabildiğim doğru ama daha önce hiç böylesi görüntüler görmemiştim. Bir yandan saklanırken bir yandan da üzerindeki önlükten bir garson olduğunu düşündüğüm genç bir kadının öldürüldüğünü görmek herkesin başına gelen birşey olmasa gerek! Tanrım neden böyle şeyler hep beni buluyor! Neden Bill yanımda değil..